داشتم یادداشتی را در یکی از گروههای تلگرام می خواندم که نوشته بود: از امروز (سه شنبه 24 زانویه 2017) بطور رسمی مشهد بعنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام فعالیت خود را شروع میکند.داشتم فکر میکردم که امسال از تمام کشورها مي آیند و بمناسبتهای مختلف در شهر ما مراسم فرهنگی اجرا میکنند، ذهنم رفت روی کنسرت و اجرای جشنواره های فیلم و تاتر و موسیقی و شعر و نقالی و نمایشگاه کتاب و هنرهای ملی و سنتها و مراسم آیینی و برگزاری رسومات ملی - قومی همراه یا منهای حرکات موزون و زمزمه های جانفزا و نغمه های ملی سنتی و ... ناخودآگاه این بیت خواجه شیراز در نظرم آمد :چو پرده دار به شمشیر می زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند...
البته به من ربطی ندارد، چه بشود یا نشود. من نه سر پیازم نه ته پیاز. اینهم که گفتم همینطوری یک "واگویه*" بود که در تنهایی باخودم کردم. * پ. ن:
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ زمزمه ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﻭﺍﮔﻮیه نامند؛ ﻭﺍﮔﻮیه ﺍﺛﺮﺍﺕ عمیقی بر ﻓﺮﺩ ﮔﻮینده ﺩﺍﺭد.
دانشمندان طی مطاﻟﻌﺎﺗﯽ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﻓﻘﻂ یک ﺑﺎﺭ ﺑﮕﻮیید: "ﻓﻼﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ نمیتوانم ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩهم"، باید یک ﻧﻔﺮ ﺩیگر هفده بار ﺑﻪ ﺷﻤﺎ این جمله را که: "ﺷﻤﺎ میتوانید ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩهید" بگوید ﺗﺎ ﺍﺛﺮ آن یک ﺩﻓﻌﻪ ﺭﺍ خنثا ﮐﻨﺪ!
برچسب:
نویسنده: آریا رستمی
تاريخ: شنبه
10 تير
1396 ساعت: 14:38